Frisse lente haren

Elk jaar in februari is het weer zo ver. Dan begint het te kriebelen in mijn buik en wil ik alles anders. Nieuwe kleding, mijn kamer verbouwen, een flinke schoonmaak houden én frisse lente haren. Het maakt me dan niet uit wat er precies anders moet; iets moet nieuw. 
 
Afgelopen donderdag waren mijn haren aan de beurt. Want heel eerlijk; het zag er niet meer uit. Mijn haar doet eigenlijk altijd wat het zelf wil. Ik heb van die vervelende pluizende babyplukjes aan de zijkanten die het leuk vinden om richting het plafond te wijzen. Ik zeg altijd dat ze dat niet moeten doen, maar ze luisteren nooit (mijn haar lijkt gewoon heel erg op mij). Verder waren de onderste plukken lekker aan het slierten, alsof het allemaal kleine slangetjes waren. Hierdoor voelde ik me af en toe net Celia Mae van Monsters en Co.
 
tumblr_inline_mvm7jwA94z1r0e9n5