‘Het echte leven begint weer’

Dat zei ik zondag tijdens het afwassen. Maandag moest ik na twee weken vakantie weer naar school toe. Voor het eerst, fietsend vanuit ons eigen huisje. Met ‘het echte leven’ bedoelde ik weer elke dag van 9 tot 5 druk bezig zijn om ’s avonds moe op de bank te ploffen. Maar toen zei Ib iets wijs. Dat is niet het echte leven. Het echte leven is nu.
 
Er wordt veel over geschreven; mensen die naar het weekend toeleven. Mensen die niet genieten van het moment en eigenlijk in een enorme sleur zitten. Mensen zoals ik. Ik zou nou nooit zeggen dat ik zin heb in een maandag. Negatief ben ik niet, maar een maandag? Nee. Doe mij maar een zondag. Lekker uitslapen, veel eten en vooral weinig denken. Lekker kroelen en weinig moeten. Meestal dan.
 
En doordeweeks… Ja, dat moet dan maar, hè? Maar ‘doordeweeks’ betekent wel vijf van de zeven dagen in een week. Dus dan moet dan wel het echte leven zijn. Nou, niet dus. Het echte leven is nu. En nu drink ik een kop thee, onderuitgezakt op mijn nieuwe ouwe bank. Moe, maar wel voldaan. Het echte leven is nu. En met nu ben ik helemaal tevreden.

Misschien zelfs drie (huizen)

Momenteel heb ik de luxe van twee huizen. Daar zorgen gescheiden ouders namelijk voor. En dat heeft echt niet alleen maar nadelen hoor (hallo, ik mag twee keer een kamertje inrichten, PRIMA!). Maar op een gegeven moment word je het toch best zat om kleding steeds kwijt te zijn, om er weken later achter te komen dat het in de hoek van die andere kamer ligt. En dan heb ik het nog niet gehad over dingen bij de andere ouder vergeten (en te lui zijn om het eventjes op te halen, want die luxe heb ik ook). Dus het was hoog tijd voor een derde huisje. Eentje voor ons alleen.

Frisse lente haren

Elk jaar in februari is het weer zo ver. Dan begint het te kriebelen in mijn buik en wil ik alles anders. Nieuwe kleding, mijn kamer verbouwen, een flinke schoonmaak houden én frisse lente haren. Het maakt me dan niet uit wat er precies anders moet; iets moet nieuw. 
 
Afgelopen donderdag waren mijn haren aan de beurt. Want heel eerlijk; het zag er niet meer uit. Mijn haar doet eigenlijk altijd wat het zelf wil. Ik heb van die vervelende pluizende babyplukjes aan de zijkanten die het leuk vinden om richting het plafond te wijzen. Ik zeg altijd dat ze dat niet moeten doen, maar ze luisteren nooit (mijn haar lijkt gewoon heel erg op mij). Verder waren de onderste plukken lekker aan het slierten, alsof het allemaal kleine slangetjes waren. Hierdoor voelde ik me af en toe net Celia Mae van Monsters en Co.
 
tumblr_inline_mvm7jwA94z1r0e9n5