Een vaste rubriek bij Meisjes aan de Maas

nu0v1TCIv3XIQ9r6NPuR-QQGTxkYIPZJtfHrpHbI8EA,qsPHk06C5lnEIAaI-GBInWcptCB8miBgKLA7KQM55XY

Hoi lieve lezers, ik ben officieel een Meisje aan de Maas! Voor mijn rubriek ‘Binnenkijken met Mies’ ga ik maandelijks op bezoek bij Rotterdammers met mooie interieurs. Dat vind ik super leuk, want mijn interieur bord op Pinterest groeit met de dag. Daarnaast ben ik best een vieze gluurder als ik door de stad loop; bij ieder huis m├│et ik even naar binnen gluren om te kijken of ’t wat is. Nu hoef ik eindelijk niet meer te gluren, want ik ga gewoon lekker bij de mensen naar binnen. Hoera!

Deze maand keek ik binnen bij een goede vriend van mij; Mike. Hij heeft een prachtig huis in het centrum van Rotterdam. Wil je het artikel lezen? Klik dan op de afbeelding!

P.S. Ben je (of ken je) iemand met een leuk interieur en woon je in Rotterdam? Mail me dan naar mies@misschienzelfstwee.nl. Misschien kom ik jou dan wel interviewen over je huisje ­čÖé

Recept: Croque monsieur (very cheesy)

Tosti-1Kijk, tosti’s kennen we allemaal. De croque monsieur natuurlijk ook, maar wanneer maken we die nou? Nou, nooit dus. Veel te veel moeite. Tenzij je er echt heel veel trek in hebt. En chronisch lijdt aan studie ontwijkend gedrag. De ├ęchte croque monsieur maak je met een b├ęchamelsaus. Die kost relatief veel moeite om te maken, maar let me tell you; het is het ZO. WAARD. Dus iets meer tijd over? Laat me je dan meenemen in de wereld van de ├ęchte tosti: meneer du croque.

Het taboe van moe zijn

Werken doe ik maar twee, soms drie dagen in de week. Naar school gaan doe ik niet meer. Bloggen, sporadisch… Slapen? Het liefst de hele dag. Er zijn dagen dat ik het heerlijk vind om de hele dag in bed te blijven liggen. Gewoon niks doen. Ja, series kijken. In mijn achterhoofd spookt dat ik nog vakken moet inhalen en dit toch echt zelfstandig moet doen. Maar dan pak ik mijn laptop erbij en sla ik de dekens weer over me heen.

’s Ochtends heb ik steeds vaker dat ik wakker word rond een normaal tijdstip, zo rond zeven uur. Ik ga dan even naar het toilet en duik weer mijn bed in. Ik wil gewoon nog niet opstaan. Wat moet ik dan met al die tijd? Sporten? Meh… Huiswerk? Ugh… Fijn wat tekenen! Maar wat dan..? Een stukje wandelen! Te koud… In mijn bed is het lekker warm en zacht. Daar voel ik me fijn. Daar wil ik de hele dag zijn. 

Dus dan doe ik dat. Misschien soms wel drie dagen in de week. Aan mijn lijstjes kom ik niet toe. Want geen geld, want geen zin, want geen energie. En laten we even eerlijk zijn. Wat ik nu doe, dat mag toch eigenlijk niet van de maatschappij? Ik moet druk bezig zijn met al mijn ambities en de dingen die ik wil bereiken in mijn toekomst. “Je leeft maar ├ę├ęn keer”, blablabla. 

En dan denk ik… maar ik zal toch niet de enige zijn? De enige die er gewoon even geen zin in heeft. Die de dekens weer over zich heenslaat op het moment dat ze net besloten heeft toch maar op te gaan staan. De enige zonder doorzettingsvermogen, wanneer de dag nog amper is begonnen.

Praat ik het mezelf niet gewoon aan, denk ik soms? Staat de verwarming niet gewoon te hoog? Heb ik te weinig of juist te veel gegeten? Vandaag ga ik echt aan de tafel zitten werken, in plaats van een zielige poging doen tot in bed. Maar ik doe het nooit. En ik weet niet of ik het mezelf aanpraat. Ik weet alleen dat het gewoon vaak niet lukt.

Dus ga ik volgend jaar maar afstuderen in plaats van dit jaar. Heb ik nog zes vakken open staan, in plaats van nul. Heb ik een baantje, maar ben ik bang om een extra dag te gaan werken. Stel je voor dat het te veel energie kost…

Ik ben moe. En ik ga een dutje doen.

Liefs,
Mies

Worstenbroodje naar vinyasa yoga

Ik heb het al wel eens eerder verteld, maar ik ben het afgelopen jaar dus een soort worstenbroodje geworden. Daarmee bedoel ik vooral dat ik gewoon wat zwaarder ben geworden. En omdat ik het wel prettig vindt om enigszins worstenbroodje-af te worden, heb ik me ingeschreven bij een fancy sportschool. Nooit ben ik erg sportief geweest, dus uiteraard waren er een aantal opstartproblemen. Yoga heb ik echter altijd erg leuk gevonden. Dus schreef ik me in voor een lesje vinyasa yoga… 

Herrie in de keuken

Toen Ib en ik ons huisje voor het eerst bezichtigden, wilde ik ├ę├ęn ding direct weten; mogen wij een huisdier? Nee, was het antwoord. Niet hygi├źnisch. Hamstertje of ander knaagdier in een kooi prima, maar een kat of hond zou ‘m niet worden. Jammer, vond ik. Ik wil namelijk al jaren een kat. Toen ik nog bij mijn lieve mamma en zusje woonde, hadden de buren altijd een kat: Toby. Toby is echt zo’n kat die ieder kattenmeisje wel wil hebben; een lieve rossige kroelkat met een klein hangbuikje en de liefste gouden ogen van de wereld. Maar nu hebben we alsnog een huisdier… Zonder kooi. Sssh, niet doorvertellen.