Het taboe van moe zijn

Werken doe ik maar twee, soms drie dagen in de week. Naar school gaan doe ik niet meer. Bloggen, sporadisch… Slapen? Het liefst de hele dag. Er zijn dagen dat ik het heerlijk vind om de hele dag in bed te blijven liggen. Gewoon niks doen. Ja, series kijken. In mijn achterhoofd spookt dat ik nog vakken moet inhalen en dit toch echt zelfstandig moet doen. Maar dan pak ik mijn laptop erbij en sla ik de dekens weer over me heen.

’s Ochtends heb ik steeds vaker dat ik wakker word rond een normaal tijdstip, zo rond zeven uur. Ik ga dan even naar het toilet en duik weer mijn bed in. Ik wil gewoon nog niet opstaan. Wat moet ik dan met al die tijd? Sporten? Meh… Huiswerk? Ugh… Fijn wat tekenen! Maar wat dan..? Een stukje wandelen! Te koud… In mijn bed is het lekker warm en zacht. Daar voel ik me fijn. Daar wil ik de hele dag zijn. 

Dus dan doe ik dat. Misschien soms wel drie dagen in de week. Aan mijn lijstjes kom ik niet toe. Want geen geld, want geen zin, want geen energie. En laten we even eerlijk zijn. Wat ik nu doe, dat mag toch eigenlijk niet van de maatschappij? Ik moet druk bezig zijn met al mijn ambities en de dingen die ik wil bereiken in mijn toekomst. “Je leeft maar één keer”, blablabla. 

En dan denk ik… maar ik zal toch niet de enige zijn? De enige die er gewoon even geen zin in heeft. Die de dekens weer over zich heenslaat op het moment dat ze net besloten heeft toch maar op te gaan staan. De enige zonder doorzettingsvermogen, wanneer de dag nog amper is begonnen.

Praat ik het mezelf niet gewoon aan, denk ik soms? Staat de verwarming niet gewoon te hoog? Heb ik te weinig of juist te veel gegeten? Vandaag ga ik echt aan de tafel zitten werken, in plaats van een zielige poging doen tot in bed. Maar ik doe het nooit. En ik weet niet of ik het mezelf aanpraat. Ik weet alleen dat het gewoon vaak niet lukt.

Dus ga ik volgend jaar maar afstuderen in plaats van dit jaar. Heb ik nog zes vakken open staan, in plaats van nul. Heb ik een baantje, maar ben ik bang om een extra dag te gaan werken. Stel je voor dat het te veel energie kost…

Ik ben moe. En ik ga een dutje doen.

Liefs,
Mies

One thought on “Het taboe van moe zijn

  1. Word je niet ook moeier van het heel lang heel weinig doen? Ik weet natuurlijk niet hoe jouw situatie precies is, maar het zou (deels) een vicieuze cirkel kunnen zijn 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *